Hoera! Voor’t eerst sinds lange tijd heb’k nog eens een blogtitel met haakjes in waardoor je het eigenlijke woord weer op verschillende manieren kan lezen. ‘k Hou daarvan, dat weten jullie. ‘t Is een beetje met de voeten van onze moedertaal spelen, zoals de grondleggers (geen idee wie dat zijn hoor, maar ‘t klinkt alsof’k dat wel weet, toch?) ervan het wilden!
‘k Heb nog eens tijd om te bloggen, zoals je ziet. Toch, tijd, ‘t is relatief. ‘k Zou eigenlijk nog moeten strijken en als’t even kan moet’k de stofzuigrobot hier beneden nog achtervolgen met de dweil, nog net zolang tot’k ook dát grondig beu ben en mij in de electrozaak ga aangeven als “luie doos” terwijl’k ook zo’n dweilrobot bestel. Niet dat’k hier vandaag nog niets gedaan heb hoor, integendeel, na mijn wekelijkse zalige woensdaglunch met La Mama (Grote Zus was er jammer genoeg niet bij deze week) en Fedde (vandaag zelfs op’n zalig terrasje!) wandelden we rustig terug naar huis (mits lichte omweg wegens zalig-genieten-van-de-zon, al moet’k dringend een parasol kopen voor op de wandelwagen…probleem is alleen dat’k een witte wil van het juiste merk en men mij in’n welbepaalde babyzaak een beige of zwarte wilden aansmeren van’n ander merk, mits adapters erbij te kopen. ‘k Vroeg me meteen af of er mensen zouden zijn die na het vragen achter een spierwitte, tevree zouden zijn met een beige of zwarte? ‘t Was lief van Mevrouw Babyverkoop hoor, maar ‘t moet volledig bij m’n poepsjieke voiture passen…’k ben er zo één…inderdaad)  waar ik na het geven van Fedde’s volgende flesje ook nog een wasje draaide, een ander wasje opvouwde, boodschappen ging doen (‘k moest nog eens echt naar de echte-merken-winkel…en kwam weer honderd-en-twaalf-euro armer terug naar huis. Enige positieve daaraan was dat’k vooraf met Grote Zus een pronostiekje hoeveel-zou-ik-moeten-betalen deed, en ik honderd-en-tien gegokt had. ‘k Had dus best goed gegokt, hoera!), flesjes uitgewassen heb, flesjes en poedertjes klaargemaakt voor morgen, mezelf reeds voorzien van’n kort-maar-fijn badje én gegeten.
‘k Zou me dus nu echt aan mijn strijkplank moeten zetten, maar ‘t bloggen roept harder.
Moest’k nu niet net nog telefoontjes en bezoek gekregen hebben tussendoor (wel fijne hoor!) dan zou’k nu klaar geweest zijn en al kunnen strijken. Oh. Jammer.

Maar goed.
Als er één ding is wat’k aan dat hele babygedoe soms écht verwarrend vind, dan zijn het wel die voedingsnormen. ‘k Ken dat leuk wiskundig formuletje om te weten hoeveel je baby per flesje moet ‘binnenkrijgen’ reeds van buiten, maar ooit moet dat toch stoppen, niet? Want als mijn zoon zo doorgroeit drinkt hij binnenkort flessen van’n liter uit, volgens die berekening. Ondertussen weegt mijn wereldwonder op z’n drie maanden reeds 7,400kilogram en zodus kreeg hij 5 flessen per dag van tweehonderd-en-tien ml water en wel zeven mooi-afgestreken schepjes melkpoeder. Die dronk hij sinds een tijdje terug mooi uit, maar nu waren we weer bij af. Sinds vorig weekend weigert hij steevast één fles volledig door ofwel te brullen in’n poging om heel Oevel te mobiliseren of ofwel door gewoon in slaap te vallen na 1 slokje. Goed. Toen mijn-kind-schoon-kind-baby-Fedde van 6 voedingen naar 5 overging, merkten we datzelfde fenomeen en zodus probeerden we eens met 4 voedingen. Begrijp me niet verkeerd, alvorens ik hier de baby-voeding-politie op mij af krijg (niet dat’t me iets zou doen hoor, ik ben’n pure gevoelsmama…ik zoek het internet af naar ervaringen van real-mums, luister naar tips en doe dan…wat mijn intuïtie zegt na alles te filteren), hij MOET van mij niet overstappen op slechts 4 voedingen (nooit eigenlijk…die maag mag blijven werken), maar als hij’t zelf aangeeft, volg ik. En zo gezegd, zo gedaan. Fedde sliep nog steeds flink door, maar had wel totaal niet meer genoeg melk binnen op één dag aangezien hij die flessen niet meer leegdronk. Fedde had er niet veel last van, mama des te meer en zodus werken we vandaag opnieuw met 5 eetmomenten en hij eet wat hij wil, alvorens we in’n keten-van-eet-stress terechtkomen.
Toch, hoe rustig ik ook ben in dat hele mama-gebeuren, als dat wonder niet goed eet, ben’k plots veel minder ‘zen’ dan’k zou moeten zijn.
Dan ga ik uitzoeken waaraan’t zou kunnen liggen en steevast krijg’k zelf de schuld, aangezien’k van’n ander niet graag zondebokken maak en al zeker niet van mijn Fedde natuurlijk, dat kind kan niks verkeerd doen, toch? (haha, ‘k ben een realist hoor…wees gerust. Hij gaat hier niet in’n porseleinen kastje moeten staan, maar ook niet in’n hele dressing. Hij zal weten hoe ver hij kan gaan en als hij’t effe niet meer weet…dan zal’k mijn lach inhouden terwijl hij zijn die-heeft-hij-van-z’n-vader-pruillip zo laag mogelijk laat hangen in de hoek…)

Volgende week proberen we trouwens eens een groentenpapje…eens zien of hij op dat vlak écht op z’n mama lijkt…

…want dan kunnen we al maar best aandelen nemen bij’n mayonaise-fabrikant.

Liefs,
Leene, die niet alles moet (w)eten.

(06.04.11)

Vandaag een blog op een uur waarop’k eigenlijk al pogingen-tot-slapen moet ondernemen, aangezien ik samen met adembenemend-schoon-kind Fedde op stok ga, na zijn laatste voeding van de dag. Nochtans was’k al veel langer van plan om te bloggen, maar door langdurig bezoek is’t er niet van kunnen komen.
Met tranen in de ogen besefte ik daarnet dat er van m’n hele avond dus eigenlijk niets is voort gekomen, waardoor’k zonder al mijn avondlijke hobby’s het bed in zou moeten.
Goed, dat’k dat TV-programma gemist heb, raakt me zo niet. Dat’k mijn opruimtoer doorheen het huis heb moeten opschorten tot morgenochtend, boeit me maar licht, dat’k niet kon douchen wanneer ik dat wou, kan’k ook nog naast me neerleggen en de flesjes zal Manlief bij thuiskomst van zijn werk nog wel uitwassen en steriliseren…maar die blog, die moet er komen.
Een blog dus, terwijl mijn hele uitgeputte lichaam schreeuwt om’t niet te doen. Nochtans is de titel veelbelovend gezien het hoge taal-speelvogel-gehalte.
Woorden met haakjes zijn altijd leuk, ze willen je hoofd taalkundig gek maken door zogezegd één bepaalde term te zijn, maar eigenlijk meerdere betekenissen te krijgen wanneer je die haken al dan niet meetelt.

Vandaag weer’n blog over datgene dat me de hele dag heeft bezig gehouden. Uiteraard zou mijn blog volgens die uitleg dagelijks over je-kan-hem-niet-genoeg-fotograferen-baby Fedde gaan, maar toch, door de verzorging van dat wonderkind krijg ik elke dag opnieuw te maken met bepaalde vragen, opvattingen of emoties.
En daar waar’k gisteren helemaal in de ban was van kledij voor mijn prachtige creatie, hield vandaag zijn voeding me bezig. Jullie weten reeds dat’k flesvoeding-op-vraag geef. ‘s Nachts zorgt dat ervoor dat Fedde al wel’ns vijf uurtjes tussen 2 voedingen kan laten, maar ook overdag krijgt Fedde zijn flesje zodra hij ernaar vraagt (lees als: luidkeels zijn ongenoegen tonen en zodra hij opgepakt wordt, zoeken-naar-“zuigbare”-voorwerpen-of-lichaamsdelen). Nochtans gebeurde dat met in’t achterhoofd de Kind-en-Gezin-opvatting om overdag niet meer dan vier uur tussen 2 voedingen te laten. Geen probleem, want Fedde leek’n ingebouwde wekker te bezitten net zoals zijn mama, waardoor zijn piepers steeds netjes op tijd open gingen, gevolgd door zijn keelgat.
Vandaag echter, liet mijn prachtige zoon vannacht tweemaal vijf uur tussen de voedingen, een mooi fenomeen dat hij daarna nogmaals herhaalde.
Na vier-en-half-uur begon de Moederfiguur zich toch vragen te stellen, waardoor ze via Goede-Vriend-Google op zoek ging naar voedingsideeën van anderen op allerlei fora, om op sommige sites de K&G-mening te lezen, op anderen dan weer niet.
Nochtans is onze supervroedvrouw altijd vol lof over voeden-op-vraag en leek het altijd zo logisch als ze zei dat je zo’n zalig slapend kindje toch niet hoeft wakker te maken om stipt na die vier uurtjes terug te eten, zeker wanneer hij al zo’n mooi gewicht heeft. ‘k Vertrouw er ook wel op dat mijn creatie zich wel zou laten horen moest hij honger hebben, maar toch nam ik na een tijdje de telefoon.
”Ah Anneleen, gij belt voor’t uur voor morgen zeker hé?” zei onze supervroedvrouw aan de andere kant van de lijn (ja best, moest ze aan dezelfde kant staan, zou’t nogal onnozel zijn om ze te bellen…)
”Ja, ook zalle, maar ‘k heb ook een vraag…Onze Fedde zijn vorige voeding is nu al 5 uur geleden en hij slaapt nog zalig…Moet’k dieje nu nie wakker maken? Aleeja, ik wil hem eigenlijk lekker laten slapen zalle, maar dees is toch wel echt lang?”
(de werkelijke vraag duurde zelfs nog langer…arme supervroedvrouw kreeg te maken met de ongeruste Leene. Om jullie een beeld te geven: die’s nog steeds even hyperactief, maar dan met paniekerige ondertoon…)
Supervroedvrouw stelde me gerust dat’k hem rustig mocht laten doen, nadat ze vroeg hoelang er tussen de vorige voedingen zat. Toch, als hij de 6 uren zou raken, zou’k hem mogen wakker maken.
Goed. Na vijf-en-half uur jengelde mijn klein wonder, waardoor’k hem dus zalig op vraag kon voeden.
De onzekerheid over mijn (op)voeding bleef echter en kreeg weer’n piek na ongeveer drie-en-half uur…
”Mama, nu ligt’m weer zo zalig te slapen, niks lijkt erop dat’m na 4 uur weer voeding gaat vragen…’k weet het zo toch nie zalle…”
(ja, sinds ik mama ben, loopt die telefoonrekening hoog op…)
La Mama bleef er lekker kalm bij, legde uit hoe zij het vroeger deed en dat’k puur moest handelen op de manier waarbij ik me goed zou voelen.
”Ja maar ik vind het echt nie leuk dat al die instanties iets anders zeggen…hoe moet kik het dan weten?”
En zodus maakte ik Fedde wakker, at hij z’n flesje lekker leeg, om zich daarna…na 3,5 uur terug te melden.

Haaa, terug vraag en aanbod!

Liefs,
Leene, die zo in de ban was van Fedde’s voeding, dat ze net besefte dat zij vandaag wel sinds haar ontbijt niet meer gegeten heeft…