Ik zeg meteen ‘neen’. Neen op’t mogelijke idee dat Fedde misschien al grijze haren krijgt. Integendeel. Zijn donkere stevige bos haar is ondertussen traag maar zeker (maar zeker traag) aan’t uitvallen en de haartjes die nog op z’n mooie koppie staan, hebben een rossig schijntje, tot groot jolijt van grootvadertjelief, die z’n hele leven “ne rosse” is geweest.  Mij maakt het niks uit, dat kind is zó adembenemend mooi dat’t echt geen enkel verschil maakt welke haarkleur hij heeft, welke pet er op zijn hoofd staat,… Heeft-ie van de mama. Uiteraard niet dat adembenemend mooi zijn, absorzekerweteluut niet, maar ik ben ook één van die mensen die zelfs gewoon een zandbakpotje op d’r hoofd kan zetten en daar zelfs nog stylish mee staan. Da’s omdat’k zo’n ‘batskop’ heb.
Maar goed. Ikzelf word ook nog niet grijs en moest’t wel zo zijn, dan zou’k het niet weten, aangezien mijn haren op regelmatige basis (niet hoor, ‘t is steeds na enkele weken dat’k plots denk “och-ja-ik-moet-da-nog-is-late-doen-joh”, maar aangezien mijn geverfde kleur héél sterk aanleunt aan m’n eigen haarkleur, heb’k nooit geen echte last van een ‘uitgroei’ en zodus merk’k het nooit snel genoeg dat’t nog’ns moet geverfd worden)  gekleurd worden. ‘t Gaat hier ook niet gaan over mijn pumped-out-stuffed-out-graphite-grey-car want dat zou onterecht zijn. Momenteel is hij zelfs al keilang niet meer out-ge-stuffed (u begrijpt wel wat’k bedoel) en er liggen ook geen pumps meer in tegenwoordig. Nochtans heb’k onlangs wéér een paar pumps uit de prachtige Nicky Vankets-collectie gekocht (zooooo mooi altijd, én zelfs nog betaalbaar! Bravo Nicky!), maar zo pump-lopen, ‘k moet het echt terug trainen alvorens ik er weer constant in m’n auto wil leggen “voor als’t eens nodig is…”.

Mijn Fedde is een hormonenbom. Serieus. Moest je niet beter weten, je zou denken dat-ie óf een vrouw óf een man-met-maandstonden zou zijn, als je zijn moodswings bekijkt. Eergisteren heeft dat prachtige wonder de héle dag namelijk gebruld. Bij papa in de voormiddag (papa stond weer met die oh-zo-leuke late shift…), dan bij de onthaalmoeder, en de geheeeeeele namiddag en avond…bij mij. En aangezien ik de avond ervoor lekker koppig mijn berg strijk genegeerd had, was die berg ondertussen gegroeid tot zo’n hoogte dat negeren echt geen optie meer was. Eveneens moest de vloer gedweild worden en als’t nog even kon had’k ook graag ‘den boven’ opgeruimd. Die twee eerste taken zijn me gelukt mét huilende baby en ‘k was kapot. Nochtans, net toen’k aan mijn mede-zappy-januari-mama’s (zijn er hier nog die zo’n ‘klik’ hebben met hun mede-maand-mama’s? Wij zijn echt al aan elkaar gehecht én doen deze zomer zelfs een eerste meeting met onze babietjes erbij!) vlug via facebook-for-iphone (thank God voor dat ding, of’k zou mijn mails nooit meer zien tijdens de week…) liet weten dat Fedde voor huilbaby aan’t studeren was, ging-ie even lekker schaterlachen. Erg mooi schaterlachen zelfs en gelukkig nam’k er meteen weer foto’s van met m’n mobieltje. ‘k Heb een heleboel foto’s kunnen nemen en toen was de pret weer uit. Fedde begon opnieuw te zeuren om terug te ontaarden in’n heuse huilbui…en ook’t eten wil niet echt meer goed vlotten de laatste dagen. Zit hij in’n groeispurtje, geen idee, maar zoals hij momenteel kan/kon brullen, kan hij maar beter na deze spurt plots geleerd hebben om te stappen… Woensdag “mogen” we nog eens naar Kind&Gezin om hem te laten wegen (maar daar ben’k niet zo benieuwd naar…’k heb hier namelijk zelf dé babyweegschaal van de Lidl en zodus weet’k als geen ander dat’k hier geen lichtgewicht heb zitten) en te laten meten om’m daarna…weer te laten prikken. ‘k Zal z’n lekker flesje maar weer klaarzetten op’t bureau van de prikdokter. Troostvoeding, net zoals mama soms heeft.

Maar ‘t is fijn. Fedde kan huilerig zijn en toch tussendoor nog lekker leuk lachen…en ook’t omgekeerde kan plaatsvinden. Hij schommelt tussen die emoties en zelfs midden in’n kei felle huilbui krijg’k hem plotsklaps aan’t lachen. Ikzelf ben zo ook. Voor mij is het leven of’n bepaalde situatie of gevoel nooit helemaal zwart-wit…

…soms moet je’t grijze kunnen zien.
Benieuwd of moet-fotomodel-worden-baby-Fedde (en hij wordt deze vakantie trouwens even fotomodel, voor’n ge-wel-dig-e fotografe…)
deze middag bij z’n eerste groentehapje ook ‘grijs’ zal denken…
 

Liefs,
Leene en dít wonder…

(06.04.11)