Hoera! Voor’t eerst sinds lange tijd heb’k nog eens een blogtitel met haakjes in waardoor je het eigenlijke woord weer op verschillende manieren kan lezen. ‘k Hou daarvan, dat weten jullie. ‘t Is een beetje met de voeten van onze moedertaal spelen, zoals de grondleggers (geen idee wie dat zijn hoor, maar ‘t klinkt alsof’k dat wel weet, toch?) ervan het wilden!
‘k Heb nog eens tijd om te bloggen, zoals je ziet. Toch, tijd, ‘t is relatief. ‘k Zou eigenlijk nog moeten strijken en als’t even kan moet’k de stofzuigrobot hier beneden nog achtervolgen met de dweil, nog net zolang tot’k ook dát grondig beu ben en mij in de electrozaak ga aangeven als “luie doos” terwijl’k ook zo’n dweilrobot bestel. Niet dat’k hier vandaag nog niets gedaan heb hoor, integendeel, na mijn wekelijkse zalige woensdaglunch met La Mama (Grote Zus was er jammer genoeg niet bij deze week) en Fedde (vandaag zelfs op’n zalig terrasje!) wandelden we rustig terug naar huis (mits lichte omweg wegens zalig-genieten-van-de-zon, al moet’k dringend een parasol kopen voor op de wandelwagen…probleem is alleen dat’k een witte wil van het juiste merk en men mij in’n welbepaalde babyzaak een beige of zwarte wilden aansmeren van’n ander merk, mits adapters erbij te kopen. ‘k Vroeg me meteen af of er mensen zouden zijn die na het vragen achter een spierwitte, tevree zouden zijn met een beige of zwarte? ‘t Was lief van Mevrouw Babyverkoop hoor, maar ‘t moet volledig bij m’n poepsjieke voiture passen…’k ben er zo één…inderdaad)  waar ik na het geven van Fedde’s volgende flesje ook nog een wasje draaide, een ander wasje opvouwde, boodschappen ging doen (‘k moest nog eens echt naar de echte-merken-winkel…en kwam weer honderd-en-twaalf-euro armer terug naar huis. Enige positieve daaraan was dat’k vooraf met Grote Zus een pronostiekje hoeveel-zou-ik-moeten-betalen deed, en ik honderd-en-tien gegokt had. ‘k Had dus best goed gegokt, hoera!), flesjes uitgewassen heb, flesjes en poedertjes klaargemaakt voor morgen, mezelf reeds voorzien van’n kort-maar-fijn badje én gegeten.
‘k Zou me dus nu echt aan mijn strijkplank moeten zetten, maar ‘t bloggen roept harder.
Moest’k nu niet net nog telefoontjes en bezoek gekregen hebben tussendoor (wel fijne hoor!) dan zou’k nu klaar geweest zijn en al kunnen strijken. Oh. Jammer.

Maar goed.
Als er één ding is wat’k aan dat hele babygedoe soms écht verwarrend vind, dan zijn het wel die voedingsnormen. ‘k Ken dat leuk wiskundig formuletje om te weten hoeveel je baby per flesje moet ‘binnenkrijgen’ reeds van buiten, maar ooit moet dat toch stoppen, niet? Want als mijn zoon zo doorgroeit drinkt hij binnenkort flessen van’n liter uit, volgens die berekening. Ondertussen weegt mijn wereldwonder op z’n drie maanden reeds 7,400kilogram en zodus kreeg hij 5 flessen per dag van tweehonderd-en-tien ml water en wel zeven mooi-afgestreken schepjes melkpoeder. Die dronk hij sinds een tijdje terug mooi uit, maar nu waren we weer bij af. Sinds vorig weekend weigert hij steevast één fles volledig door ofwel te brullen in’n poging om heel Oevel te mobiliseren of ofwel door gewoon in slaap te vallen na 1 slokje. Goed. Toen mijn-kind-schoon-kind-baby-Fedde van 6 voedingen naar 5 overging, merkten we datzelfde fenomeen en zodus probeerden we eens met 4 voedingen. Begrijp me niet verkeerd, alvorens ik hier de baby-voeding-politie op mij af krijg (niet dat’t me iets zou doen hoor, ik ben’n pure gevoelsmama…ik zoek het internet af naar ervaringen van real-mums, luister naar tips en doe dan…wat mijn intuïtie zegt na alles te filteren), hij MOET van mij niet overstappen op slechts 4 voedingen (nooit eigenlijk…die maag mag blijven werken), maar als hij’t zelf aangeeft, volg ik. En zo gezegd, zo gedaan. Fedde sliep nog steeds flink door, maar had wel totaal niet meer genoeg melk binnen op één dag aangezien hij die flessen niet meer leegdronk. Fedde had er niet veel last van, mama des te meer en zodus werken we vandaag opnieuw met 5 eetmomenten en hij eet wat hij wil, alvorens we in’n keten-van-eet-stress terechtkomen.
Toch, hoe rustig ik ook ben in dat hele mama-gebeuren, als dat wonder niet goed eet, ben’k plots veel minder ‘zen’ dan’k zou moeten zijn.
Dan ga ik uitzoeken waaraan’t zou kunnen liggen en steevast krijg’k zelf de schuld, aangezien’k van’n ander niet graag zondebokken maak en al zeker niet van mijn Fedde natuurlijk, dat kind kan niks verkeerd doen, toch? (haha, ‘k ben een realist hoor…wees gerust. Hij gaat hier niet in’n porseleinen kastje moeten staan, maar ook niet in’n hele dressing. Hij zal weten hoe ver hij kan gaan en als hij’t effe niet meer weet…dan zal’k mijn lach inhouden terwijl hij zijn die-heeft-hij-van-z’n-vader-pruillip zo laag mogelijk laat hangen in de hoek…)

Volgende week proberen we trouwens eens een groentenpapje…eens zien of hij op dat vlak écht op z’n mama lijkt…

…want dan kunnen we al maar best aandelen nemen bij’n mayonaise-fabrikant.

Liefs,
Leene, die niet alles moet (w)eten.

(06.04.11)