Hehehe. Ik moet meteen lachen met’t feit dat ik door mijn titel misschien even overkom als zo’n typische erbij-willen-horen-puber uit een Amerikaanse high-school-komedie. Die komedies waarin steevast de cheerleaders de populairsten zijn van de hele school en zodus niet aan tafel willen zitten bij de ‘band geeks’, maar enkel bij de sportieve kerels. Bij die kerels loopt ook steevast eentje rond die de anderen aanspreekt met vragen als “what’s up?” en dergelijken. Uiteindelijk wordt er zelfs niet meer gearticuleerd en als je van geluk mag spreken zegt men nog netjes het mooie korte <‘sup?’> (niet te verwarren met de immer-irritante gezongen melodie van cup-a-soup, een cup en hup…ofzoiets) want vaak wordt het zelfs het lekker platte ‘whazzaaa’ ofzo.
‘k meen mij te herinneren dat die ‘whazzaa’ voornamelijk in één bekend soort van die komedies wordt gebruikt, maar ‘k ben er niet zeker van.

Toch, mijn broek hangt niet (vrijwillig) op half negen en ‘k had al helemaal niet bij “de jocks” mogen hangen moesten we die op mijn middelbare school gehad hebben en zodus heeft mijn ‘sup noch met die soep, noch met die Amerikaanse vraag te maken.
‘k Moest er enkel aan denken toen’k gisteren reeds een blog-idee kreeg op zo’n typisch maar-ik-heb-nu-geen-tijd-om-te-bloggen-moment en al goed dat Manlief er nog was en ik het’m meteen zei, want gisteravond was ik zelf al reeds vergeten waarover ik ging bloggen. Toen’k hem dan mijn titel uitlegde en vooral de kronkel duidelijk maakte hoe’k erop kwám, kreeg’k een blik die meer zegt dan dat z’n ge-zijt-nie-goed-wijs-gij-woorden ooit zouden kunnen zeggen.
Maar goed.
Dat mijn zeven-kilo-en-tweehonderd-grammetjes-zware-baby Fedde een ‘kakprobleem’ heeft, weten jullie al langer dan vandaag. Wekenlang hoopten we om eens effect te zien van zijn speciale transit-melk gemixt door zijn speciale water, de lepeltjes olie die we onder zijn papjes mixten, de sessies bij de oh-ja-ostejo, de venkelthee die hij tussendoor lekker mocht leegtutteren, alsook de vele buikmassages. ‘t Mocht duidelijk niet zijn. Mijn prachtige baby kakte groen en hoezeer ik zijn stoelgangetjes ook allemaal ‘om op te eten’ (serieus, da’s nogal een mijn-kind-schoon-kind-uitspraak, toch?) vind, ze mochten toch wel eens gaan veranderen van kleur, consistentie en vooral..frequentie.
Die frequentie liet te wensen over en zodus gingen we aan de slag met…suppokes.
‘t Mag gezegd, ik ben fan. Uiteraard is zo’n suppo het laatste redmiddel en duwen we geen doosje per dag in zijn prachtigmooie poep tot er ook maar enigszins iets uit dat wezentje komt dat lijkt op’n hoopje ‘babystoelgang’, maar zodra hij een halve dag lag te duwen, vuurrood werd, alles bij elkaar brult en daar niet voor werd beloond, dan kreeg mijn prachtige zoon poepsnoep.
En de laatste tijd…hebben we die suppootjes niet meer nodig gehad…
…tot gisteren.
Zoonlief duwde en duwde tot hij niet meer kon en zodus gingen Manlief en ik een overlegmoment aan over het al-dan-niet-opsteken-van-een-(zoals in de volksmond al eens gezegd wordt)stoppeke. Zo gezegd zo gedaan. Manlief haalde een prachtigmooie suppo uit de ijskast en kwam ermee naar boven, waarna ik dat spul steevast een beetje nat maak wegens het anders niet-in-de-prachtige-Fedde-poep-krijgen.
Tot hier geen verandering met voordien, ware het niet dat we Fedde nog nooit een suppo hadden gegeven in onze badkamer. In onze badkamer staat ook een verzorgingsmeubel, maar ‘t staat netjes gepast tussen ons bad en het toilet waardoor de verzorging van dat wonderkind daar gebeurd terwijl wij NAAST het kussen staan, in plaats van erachter. Da’s een prachtig idee als het gaat over onverwachts wildplassen-der-jongensbaby’s, maar ‘t is ferm kl…(neen, ik typ het niet, mama!) bij het toedienen der glycerinesuppo.
‘k Zette mij daar schrap en dacht het wel te kunnen, waardoor dat glibberige ding meteen alle kanten opdraaide behalve de binnenkant-van-mijn-zoon, waardoor ik er uiteindelijk niets beter op vond om in het bad te gaan staan, zodat’k die mooie kont netjes kon bekijken.
Niet dat’t dan beter ging. Plots drong het opnieuw tot mij door dat het toedienen-der-stoppekes makkelijker gezegd is dan gedaan.

Maar ‘t is gebeurd en ‘t had effect…en Fedde werd zalig dankbaar rustig. En alleen al daarvoor verdienen die kleine wonderrakketjes een eigen blog.

Liefs,
Leene, whazaaaa!

(29.03.11)