Geen paniek. Ik vergelijk mijn adembenemend-knappe-zoon niet met’n klein poesje (nochtans valt dat best te doen. Hij is ook supersnoezig, krabt ook in’t rond, likt aan z’n handjes en drinkt flink zijn melkje. Poesiemauw, de komisgauwkat, is er niks tegen). ‘k Ga vandaag ook niet extra kattig doen, noch loopt er hier iemand krols rond (absorzekerweteluut niet. Door mij vorige blog weten jullie namelijk dat ik sinds kort terug een Tante Roza heb die meteen haar héle leger meebracht om’t woord ‘zondvloed’ een nieuwe betekenis te geven. Krolsheid is dus echt niet aan mij besteed momenteel).
‘k Heb ook geen ambities om vanaf nu als “leene, de blogpoes” door’t leven te gaan.

‘t Is naar leenenormen (dit woord moet je dus lezen als leene-normen, want als je het accent een beetje anders legt, dan heb je’t over een enorme leen ofzoiets…en goed, ik heb na een lange zoektocht pas gisteren eindelijk een kleedje gevonden waarin’k volgende week iets minder enormeus kan verschijnen op dat trouwfeest, doch is’t enkel aan mij om daarover te klagen) lang geleden dat’k nog eens een blog schreef.
Niet dat’k geen stof tot stoefen heb. Mijn lijkt-plots-veel-groter-geworden-baby Fedde doet’t nog steeds super. ‘k Zet’m elke dag flink lachend af bij de onthaalmoeder om’m op dezelfde manier samen met Manlief terug thuis aan te treffen (volgende week zal dat dus omgekeerd zijn, aangezien Manliefs rotte late shift weer begint en de rollen dan omdraaien…), waarna ik in zijn heen-en-weer-boekje lees dat hij weer superflink was. Hij is alert, reageert, roept steeds mee als we hiephiephiephoera ‘spelen’ en ‘k verdenk’m er zelfs van dat hij eigenlijk al AVI-leesniveau 2 heeft. (begrijp mij niet verkeerd, hij moet dat van mij niet en zal hier nooit gepushed worden, maar’t geeft enkel weer hoe mijn-kind-schoon-kind ik ben…toch?)
‘k Heb gewoon héél weinig tijd.
Nochtans viel dat de afgelopen week nog mee wegens’t feit dat Manlief met de vroege stond en we zodus de avondshiften samen deden. Dat zorgde ervoor dat ik zonder-pauzes (of toch, zonder heirkracht-pauzes, want soms stop ik wel voor een hapje, een drankje, een facebookminuutje,…) mijn schoolwerk kon uitvoeren én zelfs kon genieten van’n ‘oh-mijn-god-wat-ben-ik-al-moe’-bad. De week die nu komen gaat, zal dat heel anders zijn.
Toch, er is al één week voorbij en ‘k heb het overleefd. Elke avond werden hier flesjes en poederdoosjes (melkpoederdoosjes, welteverstaan. De poederdoosjes van mama blijven in de schmink-kast, om elke morgend hoopvol de indruk te wekken dat ik géén vette huid heb…) klaargemaakt voor de volgende opvangdag, tassen werden reeds naar de auto gedragen, een fles voor de ochtend werd reeds klaargezet met daarnaast ook een potje melkpoeder, heen-en-weer-boekjes werden netjes gelezen en weer ingevuld om daarna tussen de verzorgingstaken door ook schoolwerk te verrichten. Kleren voor zowel prachtige-Fedde als voor mezelf werden ‘s avonds reeds uitgekozen en na mijzelf de volgende ochtend op te frissen, werd ook Fedde steevast onder handen genomen met het wonderbaarlijke-niet-af-te-spoelen-reinigingswater van ons favoriete babyverzorgingsmerk (grote fan van dat product. Supersnel en superefficiënt worden zijn goddelijke billetjes en zijn nog goddelijkere gezichtje zo proper gemaakt) om’m daarna superstoer aan te kleden en in de relax voor de TV (ook grote fan van…) even te laten wachten op zijn ochtendpapje. Zodra mijn wereldwonder dat dan netjes op had en al dan niet een boertje gelaten heeft, speelt hij dan nog even terwijl mama boven de bedden “openzwiert”, het raam op’n net-goed-om-te-verluchten-kiertje kan zetten, om daarna reeds met schoenen en jas aan dat mirakel-op-voeten terug op te pakken, al waar-is-mama-spelend zijn luier nogmaals te verversen en’m dan in zijn maxi-cosi te zetten. Samen met de handtas-met-daarin-nog-spullen-die-niet-de-avond-voordien-reeds-in-de-auto-kunnen-gezet-worden (denken we aan mijn kippenwit, Fedde’s thee en zijn knuffels) bengelt die maxi-cosi dan aan mijn rechterarm om met die linker de sleutels vast te grijpen, de deur vast te maken en zo voorzichtig mogelijk van de trap te geraken. Maxi-cosi klikt vast in de auto, de laatste spulletjes worden van de handtas overgeladen in de juiste dagtas en ik kruip achter’t stuur.
Na een kort gesprekje met de onthaalmoeder en net-iets-teveel-kusjes aan mijn prachtige zoon, kruip ik dan iets-minder-goedgezind weer achter’t stuur om mij in het ondertussen-reeds-drukke-werkverkeer te begeven, aangezien ik normaliter een iets minder drukke weg neem, maar de onthaalmoeder de andere richting uit woont en ik zodus de leuke spits wel in móet.
Op school aangekomen begint de drukte pas, want op de dagen dat’k niet holderdebolder helemaal alleen die turnzaal moet ombouwen volgens mijn gemaakte zaalplan, zoek’k zorgverbredingsmaterialen bij elkaar om dan net te horen te krijgen dat er eventueel nog iets veranderd vandaag, waardoor’k nog snel flexibel mag zijn (niet alleen ik hoor, elke leerkracht kent dit scenario, toch?) en indien’k geen bewaking heb, plof’k pas om tien-na-tien voor de eerste keer even neer op’n stoel, om er meteen weer af te springen aangezien’k mij net bedenk dat’k de zaal of materialen nog even terug moet veranderen of nog snel een kopie nodig had alvorens ik ook nog’n verplichte tussenstop maak op’t toilet.
En zo gaat de dag heel snel voort, waardoor er zelfs bijna geen tijd is om te beseffen dat’k mijn Fedde enorm mis want voor’k het weet neem’k hem ‘s avonds lichtjes-vermoeid terug in mijn armen om terug aan zijn verzorging te beginnen, tussen de enkele dit-kan-je-echt-niet-laten-wachten-huishoudelijke-taken door, om zodra hij slaapt terug aan dat schoolwerk te beginnen…
De komende week komen daar zelfs nog vergaderingen en oudercontacten bij, en samen met’n goed-op-gang-komende keelonsteking zorgen die ervoor dat je goed-geoliede-planning verplicht nieuwe olie nodig heeft.

En vandaar. Je moet’n kat een kat noemen. ‘t Is echt niet altijd even simpel om dat moederschap met de rest van’t leven te combineren.
Maar ‘t is het allemaal waard.
Miauw.
 

Liefs,
Leene, zo blij dat La Mama ook net telefoneerde met de vraag of’k eventueel nog strijk teveel heb?¨*zucht* Begod, ja!

(20.03.11)